எனது வலைப்பதிவு பட்டியல்

ஞாயிறு, 23 மார்ச், 2025

ரமழான் கவிதை 2025

 இலங்கை வானொலி முஸ்லிம் சேவையில் 16/03/2025 ஞாயிறு இரவு ஒலிபரப்பான கவிஞர் அஷ்ரஃப் சிஹாப்தீனின் 'கவிதா நதி' யில் ஒலிபரப்பான எனது ரமழான் கவிதை.


ரமழானே
உன்னிடம் நாங்கள்
ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்

எம்மிடம் நீ
ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறாய்

இது ஓர்
உடன்படிக்கை

எங்களுக்கும் உனக்கும்
சில
பொறுப்புகள் உண்டு

உன்னை நாங்கள்
இபாதத்தால்
அலங்கரிக்க வேண்டும்

நீ எங்களை தக்வாவால்
கழுவி
சுத்தம் செய்ய வேண்டும்

உனக்காக
எங்கள் வயிறுகளை
நாங்கள்
வெறுமையாக்க வேண்டும் 

எங்கள் ஆத்மாவுக்கு
நீ
விருந்து வைக்க வேண்டும்

நீ வந்து
எங்களுக்கு
ஏழைகளை ஞாபகப்படுத்த வேண்டும்

நாங்கள் பொட்டலம் ஏந்தி
வறுமையின்
வாசல் தேடி
பயணம் செய்ய வேண்டும்

நாங்கள்
வணக்கத்தின் எண்ணிக்கைகளை
அதிகரிக்க வேண்டும்

நீ
ஒன்றுக்கு பல என்று
பதிவு
செய்ய வேண்டும்

நாங்கள் குர்ஆனின்
பக்கங்களில்
தஞ்சமாக வேண்டும்

நீ
சொர்க்கத்தின் பக்கங்களில்
எங்கள் பெயரையும்
எழுதி வைக்க
வேண்டும்

முடிவில் நீ
விடை பெறுவாய்
நாங்கள்
விடை தருவோம்

நீ மீண்டும் வருவாய்
என்ற நம்பிக்கையில் -

நாங்கள் மீண்டும்
பழைய
வாழ்க்கைக்குள்
மூழ்கி விட மாட்டோம்
என்ற நம்பிக்கையில்!

- என். நஜ்முல் ஹுசைன்

திங்கள், 10 பிப்ரவரி, 2025

பிறந்த நாள் !

 


பிறந்த நாள் !


உன் பிறந்த நாள்
உனக்கான நாளா ?

இல்லை அது
உன்
அன்னைக்கான நாள் !

தன்
வயிற்று மாளிகைக்குள்
உனக்கு
மெத்தைப் போட்டு

அவளோ
சிறையில் இருந்தாள் !

உன் இருட்டறையை
அவள்
வெளிச்சம் போட்டு
வைத்திருந்தாள்

அவள்
பிரசவித்ததால்தான்
நீ பிறந்தாய் !

அவள் பிரசவம்
முதலாமிடத்தில்
உன் பிறப்பு
இரண்டாம் இடத்தில்தான் !

இன்றைய உனது
மகிழ்ச்சிக்கு மூலதனம்
அவளது வேதனைதானே !

ஒவ்வொரு முறை நீ
பிறந்த நாள்
கொண்டாடும் போதும்

முதலில்
உன் அன்னையைக்
கொண்டாடு !

- என். நஜ்முல் ஹுசைன்

2025 பெப்ரவரி மாத 'ஞானம்' இதழில் என் கவிதை - பிறந்த நாள்.

வெலிமடை ரபீக்

 வெலிமடை ரபீக்

நீ
நோய்வாய்பட்டிருக்கிறாய்
என்று கேள்விப்பட்டதும்
என் வாய்
நோய்ப்பட்டது

அதனால்
எனது கவிதையில்
திக்கலும், திணறலும்
விக்கலும் இருக்கலாம்

ஆனாலும்
இந்த வாழ்த்துக் கவிதையில்
எந்த சிக்கலும் இருக்காது

ஏனெனில்
இது வெறும்
வாழ்த்துக் கவிதை அல்ல

எனது
இல்லை இல்லை
இங்கிருக்கும் அனைவரினதும்
பிரார்த்தனைக் கவிதை

கவிதைகளுக்கும்
பிரார்த்தனைகளுக்கும்
சக்தி இருக்கிறது
உனது துன்பங்களோடு
பேச்சு வார்த்தை நடாத்த

கவிஞனே
இலட்சங்கள் உன்னை
அலட்சியப்படுத்தலாம்
இதயங்கள் உன்னோடு
உறவாட மறக்காது

உன் கூர்
மைக் கவிதைகள்
"மைக் " கவிதைகளாய்
வாசகர்கள்
இதயங்களில் எதிரொலித்தது
செவிப்பறைகளில் அதிரும்

மானுடர்
இடர் களைய
நீ வடித்த கண்ணீர்
கவிதை பிரக்ஞையில்லா
மானுடர்க்கும்
முடர் நீர் பருக்கும்

நீ கவிஞனென
உன்னை அடையாளப்படுத்திய
வரிகளிலே
ஜொலிக்கும் உன் புகழ்

தாய்ப்பாலை
பால் மாக்களிலே கரைக்கும்
அன்னையருக்காய்
நீ வடித்தாய்
'பாழ்' மானுட கவிதை

அன்னையரே
அது பால் மாதிரி அல்ல
பாழ் மானுட என்று
விழிகளைத் திறந்து வைத்தாய்

கவிதைகளோடு பயணித்து
எங்கள் இதயங்களோடு
கை கோர்த்தவனே

வலிமையான வார்த்தைகளால்
கவிதை யாத்தவனே

கவலைப்படாதே
உனக்கும்
பூக்காலம் பூக்கலாம்

இன்னும் இன்னும் நீ
கவிதை படைக்க வேண்டும்
இன்னும் மின்னும்
கவிதை படைக்க வேண்டும்

நீ நீடு வாழ
சுகதேகியாய்
கவிதை உலகை ஆள
இது இதயத்துப் பிரார்த்தனை

இந்தக் கண்ணீரில்
மீன்கள் மட்டுமல்ல
ஆமீன்களும் இருக்கின்றன!


(கவிஞர் வெலிமடை ரபீக் அவர்களின் 'பூக்காலம் ' நூல் வெளியீட்டு விழா 2017 ல் கொழும்பு, அல்ஹிக்மா கல்லூரியில் நடைபெற்றபோது வாசிக்கப்பட்ட வாழ்த்துக் கவிதை)

ஞாயிறு, 8 டிசம்பர், 2024

மழை நாளும் நொண்டிக் காலும்



பெய் என்னாது
பெய்த மழை
தெருவெங்கும்
பொய்கை அமைத்தது

வடிகாணில் இறங்க முடியாது
நீரும்
நடக்க முடியாது நாமும்
நொண்டிக்கால்
போட்டுக்கொண்டிருந்தோம் -
வோட்டுப் போட்ட
அரசியல்வாதியைப்
பழித்துக் கொண்டு !

கடலலைக்கு மட்டுமா
உங்கள் கால்களைக் கழுவும்
தகுதி
எங்களுக்கும் உண்டு
என்று இறுமாப்புடன்
சாக்கடை நீர்
புதிய பாதணிக்கு
விண்ணப்பம் வழங்கியது

பாவம் அந்த
நகர சுத்தித் தொழிலாளர்கள்
அடை மழையிலும்
அடைத்துப் போன
காணைத் துப்பரவு
செய்து கொண்டு -
எங்களது
அறிவீனமும், அலட்சியமும்
அல்லவா
அடைத்த குப்பையாய்
வெளியே வந்து விழுகிறது

ஷொப்பிங் பேக்கள்
வெற்று டின்கள்
கிழிந்த புடைவை
இன்னும் என்னென்னவோ -
எங்கள் இரகசியங்கள்
பகிரங்கப்படுத்தப்பட்டுள்ளன !

எங்கள் வீட்டுக் காண்களில்
கொட்டி
வடிகாண்களின்
தொண்டைகளை
அடைக்கச் செய்துள்ளோம்

எய்த நாங்களே
அம்பை நோகிறோம் !

ஒரு பஸ்
டிக்கெட்டைக் கூட
தெருவில் வீசும் உரிமை
உனக்கும் எனக்கும்
இல்லை என்று
உணராத வரை -
மழை நாட்களில்
நீங்களும் நானும்
நொண்டி போட்டுத்தான்
ஆக வேண்டும் !

 என். நஜ்முல் ஹுசைன்

புதன், 30 அக்டோபர், 2024

நாவுகளின் பயணம்

 வலம்புரி கவிதா வட்டம் வெளியிட்ட "வகவக் கவிதைகள்" நூலில் இடம்பெற்ற எனது கவிதை


 - என். நஜ்முல் ஹுசைன்


நாவுகளின் பயணம்


வீதிகள் எங்கும் 

எங்கள் நாவுகளின் 

வெறிப் பயணம்


பழகப் பழகப் 

புளித்த

பாலாய் போனதா 

அம்மாவின் சமையல்


அம்மாக்களையும் சேர்த்துக் கொண்டு

தெருவெங்கும்

அமர்ந்து கொண்டு


வீட்டு அடுப்புகள்

அடிக்கடி ஓய்வில்

பாதையோர அடுப்புகள்

அணையா விளக்காக 


வீட்டுக்குள் ஒதுங்கியிருந்த 

மேசை

பாதையெங்கும்


மறைந்து தின்ற காலம்

மலையேறி விட்டது

காட்டிக் கொண்டு தின்பதில்தானே 

கொம்பு முளைக்கிறது 


நாட்டில் அகோரப் பசி

தாண்டவமாடுகிறது

நிரூபிக்கும் 

பாதையோர மேசைகள் 


வறுமையின் வயிறுகளுக்கு 

நாசி வழியாக 

வைக்கப்படும் விருந்து


மத்திய தரம்

உயர் தரமாகவும்

உயர் தரம் 

மத்திய தரமாகவும்

உரு மாறும் இடம்


எண்சாண் உடம்புக்கு

வயிறே பிரதானம் 

என்பதன் சாட்சி


நளன்கள்தான் 

இப்போது

பணம் வைப்பிலிடப்படும்

இயந்திரங்கள்


அடடா

எப்படிச் சுவைத்து

உண்கிறது நாவு

ஆனால் உடம்புதான்

பாவம் !


- என். நஜ்முல் ஹுசைன்

புதன், 7 ஆகஸ்ட், 2024

கழுதைக்குத் தெரியுமா...... ? - கவிதை

 2024, ஆகஸ்ட் மாத "ஞானம்" சஞ்சிகையில்



கழுதைக்குத் தெரியுமா...... ?

ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்றபடி
கற்பூரமும் கழுதையும்
இடம் மாறிக் கொள்கின்றன

எனக்கு
கவிதை கற்பூரம்
என் நண்பன்
கழுதை

அவனுக்கு
கிரிக்கெட் கற்பூரம்
நான்.......

கழுதை !


- என். நஜ்முல் ஹுசைன்


படித்த மாணவன் - சிறுகதை

 04/08/2024 "தமிழன் வாரவெளியீட்டில்" இடம்பெற்ற எனது சிறுகதை -


படித்த மாணவன் !


        -                                                  என். நஜ்முல் ஹுசைன்


சரவணன் ஆசிரியருக்கு தலை சுற்றியது.  குமரன் இப்படி கை விரிப்பான் என்று கனவிலும் எதிர்பார்க்கவில்லை. எத்தனை நம்பிக்கையோடு அவர் வந்தார். சென்றவுடன் கட்டி அணைப்பான்; சாப்பிடச் சொல்வான்;  சுகம் விசாரிப்பான் என்றெல்லாம் கனவு கண்டு கொண்டு வந்தவருக்கு, அவன் தண்ணீர் கூட கொடுக்கவில்லை. அவரோடு பேசிய வார்த்தைகள் ஒன்றிரண்டுதான்.  அவன் பேசியதெல்லாம் கைபேசியோடுதான். இப்படி ஏமாற்றமாக போய்விட்டதே.


குமரன் மிகவும் வறிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். பாடசாலைக்கு வருவதற்கு ஒழுங்கான ஆடைகள் கூட அவனிடம் இருக்கவில்லை. என்றாலும் படிப்பில் கெட்டிக்காரன். சரவணன் ஆசிரியர் அவனை அடையாளம் கண்டு கொண்டார். அவனுக்கு இலவசமாக பிரத்தியேகமாக பாடம் நடத்தினார். அவனுக்கு நல்ல ஆடைகள் வாங்கிக் கொடுத்தார். சாப்பிட நல்ல உணவும் வாங்கிக் கொடுத்தார். பல வருடங்கள் அவனுக்குத் துணை நின்றார். அவரது கனவு வீண் போகவில்லை. கல்வியிலே குமரன் மிகவும் சிறப்படைந்தான். இப்போது கொழுத்த சம்பளத்தில் பெரியதொரு நிறுவனத்தில் மிகவும் உயர் பதவி வகிக்கிறான்.  அவன் உபயோகிக்கும் வாகனம் மட்டும் பல கோடி பெறுமதியானது. அவன் வாழும்  ஆடம்பரமான வாழ்க்கைக்கு அதுவே கட்டியம் கூறியது. 


குமரன் நல்ல நிலைமைக்கு வந்த பிறகு சரவணன் ஆசிரியர் ஒருமுறை கூட அவனைச் சந்திக்கச் செல்லவில்லை. ஆனால் இன்றுதான் முதன்முறையாக அவனது வீடு தேடிச் சென்றார். அதுவும் தனது மனைவிக்காக.  சிறுநீரகம் பாதிக்கப்பட்ட தனது மனைவிக்கு சிகிச்சை செய்ய  பன்னிரண்டு இலட்சம் தேவைப்பட்டது.  தான் செய்த உதவிகளை ஞாபகம் வைத்து இன்று குமரன் கட்டாயம் உதவி செய்வான் என்று நம்பிக்கையோடு போனவருக்கு ஏமாற்றமே காத்திருந்தது. அவன் நடந்து கொண்ட விதத்திலிருந்து அவர் செய்த எந்த உதவியும் அவனுக்கு கொஞ்சமும் ஞாபகமில்லை என்று புரிந்து கொண்டார். ஒரு சில வார்த்தைகள் கூட அன்பாகப் பேசாத குமரனை எண்ணி மிகவும் வேதனைப்பட்டார். நன்றி கெட்ட அவனைத் தேடி வந்ததற்காக தன்னைத் தானே நொந்து கொண்டார்.


 சுட்டெரிக்கும் வெயிலிலே கவலையோடு நடந்து கொண்டிருந்த சரவணன் ஆசிரியர் யாரோ முன்னால் வந்து பேசுவது கண்டு விழித்தார்,


 "யாருங்க நீங்க ?" அறிமுகமற்ற அவரைப் பார்த்து சரவணன் ஆசிரியர் கேட்டார்.

 

"என்ன சேர், என்ன தெரியலயா. நா ஒங்கக்கிட்ட படிச்ச நடராஜன். 


"அடடா அப்படியா. எனக்கு ஞாபகமில்லையே அப்பா " என்ற சரவணன் ஆசிரியரிடம்,


"நா எங்க சேர் படிச்சன் ? எட்டாம் வகுப்போடயே நின்னுட்டன்.  நீங்க எத்தன முற அடிச்சு அடிச்சி சொல்லித் தந்தீங்க. எனக்கு எதுவும் ஏறல. ஆனா நீங்க அடிச்சி அடிச்சி சொல்லித் தந்த ஒழுக்கத்த, நல்ல பண்புகள இன்னைக்கும் கைவுடல்ல.  ஒங்களயும் என்னைக்கும் மறக்கல்ல" என்றான்.


தான் மறக்காதிருந்த தன் மாணவன் தன்னை மறந்தது எவ்வளவு வேதனை தந்ததோ அதுபோன்றே,

தான் மறந்த தன் மாணவன் தன்னை மறக்காதிருப்பது அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.


"சேர், ஏதோ கவலையா இருக்கீங்க.  என்னென்னாலும் இந்த மாணவன்கிட்ட சொல்லுங்க" என்றான் நடராஜன். 


ஏற்கனவே ஒரு மாணவனிடம் பாடம் கற்ற சரவணன் வாத்தியார்,

"ஒன்றுமில்லை" என்று சமாளிக்கப் பார்த்தார்.


என்றாலும் நடராஜன் விடவில்லை.  


"இல்ல சேர், நீங்க ஏதோ பெரிய கவலயோட இருக்கிறது ஒங்கட முகத்த பாத்தாலே தெரியுது. வாங்க சேர். ஒங்கள வீட்டுல கூட்டிக்கிட்டு போய் விடுறென் சேர் " என்று அன்போடு அழைத்தான். 


அந்த கனிவான சொற்களைத் தட்டிவிட சரவணன் ஆசிரியருக்கு காரணம் இருக்கவில்லை.


ஒரு சிறிய கார் வந்து நின்றது . ஓர் இள வயது பையன் அதனை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தான். 


"ஏறுங்க சேர்...." என்று  காரின் முன் பக்கக் கதவைத் திறந்து விட்டான்.


காரை செலுத்திய பையனிடம்               " அப்பா இன்னைக்கு இந்த நெலமைல இருக்குறதுக்கு காரணம் இந்த சேர்தான் " என்று கூறினான் நடராஜன்.


அந்தப் பையன் மிகவும் மரியாதையுடன் தலையசைத்து புன்னகைத்தான்.


" ஒங்க பையனா..... பேரென்ன ? " என்று சரவணன் ஆசிரியர் கேட்ட கேள்விக்கு நடராஜனிடமிருந்து  பதில் எதுவும் வரவில்லை.


 " சேர் ஒங்க கவல எதுன்னாலும் பரவாயில்ல சேர். தைரியமா சொல்லுங்க சேர்"

என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான்.


பெரியதொரு ஆளாக வளர்ந்திருந்த நடராஜன் தன்னை இத்தனை "சேர்" போட்டு அழைத்தது சரவணன் ஆசிரியருக்கு என்னவோ போலிருந்தது.


தனது மனக் கவலையை சரவணன் ஆசிரியர் தயங்கித் தயங்கி நடராஜனிடம் எடுத்துச் சொன்னார்.


அதனைக்  கேட்ட உடனேயே, " சேர், பன்னிரண்டு லட்சமா ? அது எனக்கு ஒரு பணமே இல்ல. நா தாறேன் சேர். அதுக்கும் மேலயும் தாறேன்.  நா இப்ப பெரிய கோடீஸ்வரன்" என்று சொன்னதோடு நிற்காமல்   " சேர் என்ட மகன்ட பேரென்ன என்று கேட்டீங்களே.  ஒங்க ஞாபகமா ஒங்கட பேரத்தான் அவனுக்கு வச்சிருக்கேன் " என்று நா தழுதழுக்க நடராஜன் சொன்ன போது 

   விழிகளிலிருந்து வழிந்த நீரை 

   துடைப்பதற்கும் சரவணன் 

  ஆசிரியரின் கைகளில் திராணி  

  இருக்கவில்லை.